Πρωτόλεια Εγκλεισμού

Είδα έναν εφιάλτη προχθές που με εντυπωσίασε. Ήταν νωρίς το πρωί. Τότε που αρχίζω και αποκτώ τις πρώτες μου αισθήσεις μετά από ένα βαρύ ύπνο. Τότε που αρχίζω να επανακτώ την αντίληψη του περιβάλλοντός μου. Ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα. Ο ήλιος είχε ήδη βγει και οι ακτίνες του έπεφταν πάνω στον τοίχο του δωματίου. Η βραδινή ψύχρα του φθινοπώρου είχε σπάσει. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό· το ανοίγω ακόμα για να απολαμβάνω όσο μπορώ τον φρέσκο αέρα πριν αρχίσουν τα βαριά κρύα. Αντιλήφθηκα ακόμα και την συνηθισμένη ζωντάνια της γειτονιάς. Ακουγόντουσαν αμάξια, σκυλιά να γαβγίζουν και μια στο τόσο και ήπιες φωνές. Ξαφνικά άρχισα να νοιώθω μια ζέστη, αποπνικτική και όχι γλυκιά όπως πριν. Μέσα σε λίγες στιγμές αυτή η ζέστη έγινε σαν καυτές βελόνες να διαπερνούν το σώμα μου πέρα ως πέρα. Δεν ακουγόντουσαν ήπιες φωνές πλέον αλλά ουρλιαχτά. Προσπάθησα να σηκωθώ μήπως καταλάβαινα καλύτερα τι συμβαίνει. Θυμάμαι να ακούω μια γυναίκα να ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη. Δεν ήταν η μόνη που ούρλιαζε όμως. ...

Θέλω να εξομολογηθώ μια αμαρτία που έκανα όταν ήμουν μικρό παιδί, δύο γεμάτες δεκαετίες πριν. Πρέπει να ήταν μάθημα φυσικής στο σχολείο, τρίτη τετάρτη δημοτικού· τότε που το μάθημα φυσικής ήταν παραπάνω παρατήρηση του περίγυρού μας παρά μελέτη επιστημονικών θεωρημάτων. Στα πλαίσια μιας άσκησης του βιβλίου κόψαμε μια κόλα Α4 διπλού πάχους σε σχήμα κύκλου. Σχεδιάσαμε τρία -αν θυμάμαι καλά- ίσα κομμάτια και βάψαμε κάθε κομμάτι με διαφορετικό χρώμα. Δεν θυμάμαι πλέον τα χρώματα αλλά θυμάμαι να το κάνουμε ακριβώς όπως υποδείκνυε το βιβλίο. Κάναμε μια τρύπα στο κέντρο και βάλαμε το μολύβι μας ως άξονα. Περιστρέφαμε αυτό το δίσκο κουνώντας τις παλαμίτσες μας σε αντίθετη κατεύθυνση. Όπως τα παιδιά της ηλικίας μας κάναν δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια πριν με ένα ξυλάκι και σκοπό να ανάψουνε φωτιά. Ο δικός μας σκοπός ήταν να ανακαλύψουμε πως το λευκό χρώμα δεν είναι απώλεια χρωμάτων, αλλά πληρότητα χρωμάτων. Σχεδόν όλοι μας, εκτός από ένα δυο ιδιαίτερα παιδιά, είχαμε φτιάξει μηχανικά σωστά αυτή την χ...