εφιάλτης

Είδα έναν εφιάλτη προχθές που με εντυπωσίασε. Ήταν νωρίς το πρωί. Τότε που αρχίζω και αποκτώ τις πρώτες μου αισθήσεις μετά από ένα βαρύ ύπνο. Τότε που αρχίζω να επανακτώ την αντίληψη του περιβάλλοντός μου. Ήμουν ξαπλωμένος ανάσκελα. Ο ήλιος είχε ήδη βγει και οι ακτίνες του έπεφταν πάνω στον τοίχο του δωματίου. Η βραδινή ψύχρα του φθινοπώρου είχε σπάσει. Το παράθυρο ήταν ανοιχτό· το ανοίγω ακόμα για να απολαμβάνω όσο μπορώ τον φρέσκο αέρα πριν αρχίσουν τα βαριά κρύα. Αντιλήφθηκα ακόμα και την συνηθισμένη ζωντάνια της γειτονιάς. Ακουγόντουσαν αμάξια, σκυλιά να γαβγίζουν και μια στο τόσο και ήπιες φωνές. Ξαφνικά άρχισα να νοιώθω μια ζέστη, αποπνικτική και όχι γλυκιά όπως πριν. Μέσα σε λίγες στιγμές αυτή η ζέστη έγινε σαν καυτές βελόνες να διαπερνούν το σώμα μου πέρα ως πέρα. Δεν ακουγόντουσαν ήπιες φωνές πλέον αλλά ουρλιαχτά. Προσπάθησα να σηκωθώ μήπως καταλάβαινα καλύτερα τι συμβαίνει. Θυμάμαι να ακούω μια γυναίκα να ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη. Δεν ήταν η μόνη που ούρλιαζε όμως. Ακουγόντουσαν μακρινά ουρλιαχτά από παιδιά, άνδρες, ηλικιωμένους και τα σκυλιά πλέον λυσσομανούσαν. Δεν επικρατούσε απλά μια κατάσταση πανικού αλλά τελειωτικής απόγνωσης. Ερχόταν το τέλος μας και το είχαμε καταλάβει όλοι. Δεν κατάλαβα τι ακριβώς γινόταν αλλά ξέρω ότι το σύμπαν είναι πολύ άγριο περιβάλλον και εμείς οι έμβιοι οργανισμοί πολλοί ευαίσθητοι. Ίσως κάποια σουπερνόβα χιλιάδες έτη φωτός μακριά να εκτόξεψε τεράστια ποσά ενέργειας σε ακτινοβολίες συγκεντρωμένες στην κατεύθυνση της γης. Δεν ήξερα τι γινόταν. Το μόνο που ήξερα είναι ότι είμαστε πολύ μικροί και ασήμαντοι μπροστά σε αυτή τη κοσμική καταστροφή. Καθώς ένοιωθα το σώμα μου να ψήνεται κυριολεκτικά, οι μυς μου μούδιασαν και ένοιωθα μια αβάσταχτη δυσφορία. Δεν βρήκα λόγο να φωνάξω. Απλά έσβησα χωρίς κανένα άνθρωπο κοντά μου, με μόνη συντροφιά τον πόνο. Τότε κατάλαβα ότι ήμουν ακόμα στο κρεβάτι και ήταν όλα της φαντασίας μου. Ήταν ένας εφιάλτης που κράτησε μόνο δυο τρια δευτερόλεπτα. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Από την μια χάρηκα που δεν ήρθε το τέλος μου, από την άλλη με πλάκωσε ένα βαρύ αίσθημα. Αυτό το αίσθημα που σπάνια νιώθω πλέον. Αυτό το αίσθημα που ένοιωθα αφού ξυπνούσα μετά από ένα βαρύ μεσημεριανό ύπνο όταν ήμουν μικρό παιδί. Αυτό το αίσθημα που κάνει τα παιδάκια να κλαίνε μετά τον ύπνο. Σηκώθηκα όμως και συνέχισα με την πρωινή μου ρουτίνα.

Δεν θέλω να καυχιέμαι αλλά εντυπωσιάστηκα με την ικανότητά μου να βλέπω όνειρα και να τα ζω σαν να ήταν αληθινές εμπειρίες. Έχω δει πολλούς παρόμοιους εφιάλτες στους οποίους ποτέ δεν επιβιώνω. Έχω δει βροχή μετεωριτών, έκρηξη πυρηνικής βόμβας, αυτοκινητιστικό δυστύχημα, να καταρρέει η οικοδομή που ήμουν μέσα, να πέφτω από ψηλά. Κάθε φορά το σκηνικό είναι πιο καλά στημένο. Κάθε φορά ξεγελιέμαι. Παρόλο που είναι μια τρομακτική εμπειρία την ζω με επαρκή λεπτομέρεια. Δεν νομίζω να ζήσω τον θάνατο από πιο κοντά από ότι τον ζω στους εφιάλτες μου. Ακόμα και αν κάποιος που έχει πεθάνει και έχει αναστηθεί μου περιγράψει όσο το δυνατό καλύτερα την δική του εμπειρία θανάτου, εγώ θα συνεχίσω να εκτιμώ τις δικές μου παραπάνω· τους εφιάλτες μου. Επίσης εντυπωσιάστηκα που ενώ μου ήταν ξεκάθαρο πότε απέκτησα την συνείδησή μου, δεν ήταν ξεκάθαρο πότε μπήκα μέσα στο όνειρο. Μπορεί να είχα ονειρευτεί τους ήχους της γειτονιάς για παράδειγμα. Δεν ξέρω και δεν θα μάθω. Μπορεί να σας φαίνεται ασήμαντο το πότε άρχισε το όνειρο αλλά εμένα με εντυπωσιάζει πως ξεγελάστηκα από το ίδιο μου το μυαλό. Παρ' όλα αυτά, η λεπτομέρεια δεν είναι η αφορμή που εκτιμάω τους εφιάλτες μου.

Χαίρομαι που έχω αυτούς τους εφιάλτες μια στο τόσο. Με γειώνουν στη πραγματικότητα· με προετοιμάζουν για το αναπόφευκτο. Μου θυμίζουν ότι είμαι ένας θνητός και ότι θα έρθει η ώρα μου και θα νιώσω την ενστικτώδη ανάγκη να ουρλιάξω ή να κλάψω. Όμως θα ξέρω ήδη ότι δεν θα με οδηγήσει πουθενά και έτσι θα κάτσω άπραγος στο έλεος της μοίρας μου. Αν ποτέ όντως συμβεί μια κοσμική καταστροφή, ενώ οι άλλοι θα ουρλιάζουν και θα απελπίζονται, εγώ θα εστιάζω να διατηρώ την ψυχραιμία μου και την αξιοπρέπεια μου μέχρι τη τελευταία στιγμή. Επίσης ξέρω ότι ούτε τώρα που έχω ακόμα χρόνο δεν θα έπρεπε να ανησυχώ για τη διάρκειά του, δεν θα με οδηγήσει πουθενά επίσης. Είναι σημαντικό να έχουμε μνήμη θανάτου, όπως λένε οι μεγάλοι φιλόσοφοι και αυτό εμένα μου δίνεται απλόχερα από το υποσυνείδητό μου αντί να μπαίνω στη διαδικασία να το εξασκώ ο ίδιος μέσο διαλογισμού. Το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να αποδεχτώ τους εφιάλτες μου ως ευλογία και να τους ενστερνιστώ ως κάτι ωραίο.