το απόγευμα ενός πρωτολειογράφου

Ο Στίβεν μπήκε μέσα στη γεμάτη παμπ. Κατευθύνθηκε αργά προς το μπαρ κοιτώντας προσεκτικά τις παρέες για να βρει τον συνάδελφό του τον Έρικ. Διανύοντας αυτή την απόσταση είδε μερικά οικεία πρόσωπα και τους έγνεψε ελαφρώς εκφράζοντας φιλικά αυτή την οικειότητα αλλά απόφυγε κάθε χειρονομία που θα μπορούσε να ξεκινήσει κουβέντα. Δεν είχε την διάθεση εκείνη την στιγμή. Δεν εντόπισε τον συνάδελφό του οπότε έκατσε στο μπαρ και παρήγγειλε μια μπύρα. Οι διάφορες συζητήσεις των θαμώνων επικάλυπταν την τζαζ που έπαιζε ένα γραμμόφωνο σε μια γωνιά. Ήταν ένα τυπικό απόγευμα που ο κόσμος είχε σχολάσει από τις δουλειές του και αποζητούσε λίγη χαλάρωση στις παμπ πριν επιστρέψει στα σπίτια του, παρομοίως ο Στίβεν ακολουθούσε την απογευματινή του ρουτίνα. Καθώς καθόταν στο μπαρ προσπαθούσε να αποφορτίσει το μυαλό του από τη σύγχυση που του προκάλεσε η δουλεία του. Προσπάθησε να εστιάσει το μυαλό στο περιβάλλον του και να αφήσει τα της δουλείας που του θόλωναν τις σκέψεις. Πήρε την μπύρα του από τον μπάρμαν και ήπιε την πρώτη γουλιά που ήταν πραγματικά σημαντική για την διαδικασία της χαλάρωσής του. Απόλαυσε την μοναχικότητά του επειδή ήξερε πως ο Έρικ θα ερχόταν από λεπτό σε λεπτό. Τον συμπαθούσε αλλά χρειαζόταν πολύ να χαλαρώσει πριν να έχει κάθε τύπου συζήτηση με οποιονδήποτε.

Μετά από λίγο ένιωσε ένα χέρι να του πιάνει ελαφριά τον ώμο, ήταν ο Έρικ. Χαιρετήθηκαν, έκατσε στο διπλανό σκαμπό, παρήγγειλε και αυτός την μπύρα του και ξεκίνησαν τη συζήτηση. Μίλησαν για πολιτική και για την καθημερινότητά τους. Κάθε τόσο έπιναν μια γουλιά από την μπύρα τους και σιωπούσαν για μερικά δευτερόλεπτα πριν πάνε από το ένα θέμα στο άλλο.

Ο Έρικ ήταν ο συντάκτης της εφημερίδας και ο Στίβεν ήταν αρθρογράφος.

- Αρέσεις σε πολύ κόσμο, θα έπρεπε να είσαι περήφανος για τα κείμενα που γράφεις και για την αναγνώριση που δέχεσαι. Έχεις ταλέντο!

- Χαίρομαι για τα ενθαρρυντικά σου λόγια Έρικ. Χαίρομαι που δουλεύω για έναν άνθρωπο σαν και εσένα. Να ξέρεις πως το εκτιμώ επειδή είσαι και εσύ ταλαντούχος, απλά εγώ δέχομαι την αναγνώριση επειδή το όνομά μου μπαίνει με μεγαλύτερα γράμματα στην εφημερίδα.

Έκανε μια παύση και πήρε ένα ύφος σαν να δυσανασχετεί, κάτι που έγινε αμέσως αντιληπτό από τον Έρικ.

- Έλα Στίβεν! Μην είσαι έτσι! Υπάρχουν τόσοι πολλοί αρθρογράφοι που θα ήθελαν την δουλεία και το κύρος που έχεις. Τι σε απασχολεί πραγματικά; Έχεις προβλήματα με την γυναίκα σου;

Ο Στίβεν συμπαθούσε πραγματικά τον Έρικ οπότε ένιωθε πολύ άνετα να μοιράζεται ότι τον απασχολεί μαζί του.

- Με απασχολούν ακόμα πολλά θέματα που πολύς κόσμος δεν θεωρεί σημαντικά. Ο πόλεμος τελείωσε αλλά βλέπω πολλές ιδέες που οδήγησαν την Γερμανία στον ναζισμό να γίνονται δημοφιλείς και εδώ στην Αγγλία. Επίσης νιώθω πως έχω την ευθύνη ως δημιουργός να αποτρέψω αυτόν τον κίνδυνο, αυτό μου προκαλεί άγχος και μένω ξύπνιος τα βράδια. Επίσης θέλω να μείνω πιστός στην συμφωνία μας να μην γράφω για πολιτική στα άρθρα μου οπότε δεν ξέρω πως ακριβώς θα ταρακουνήσω τον κόσμο. Ίσως να κάνω κάτι ανεξάρτητο, ίσως ένα βιβλίο. Δεν ξέρω.

- Ναι, να παραμείνουμε πιστοί στη συμφωνία μας επειδή κάθε εμπλοκή με την πολιτική μπορεί να είναι επικίνδυνη για την δημοτικότητα της εφημερίδας μας. Καταλαβαίνω την ανησυχία σου εν μέρει αλλά έχουν γίνει προσπάθειες ήδη από διάφορους διανοούμενους να διατηρήσουν τα παραδοσιακά αγγλικά ιδεώδη. Εξάλλου εσύ δεν είσαι αναγνωρισμένος ως διανοούμενος αλλά ως διηγηματογράφος. Δεν είσαι ούτε οικονομολόγος ούτε πολιτικός επιστήμονας σε αντίθεση με πολλούς εξέχοντες συγγραφείς.

- Έχω διαβάσει πολλά από τα βιβλία που έχουν γραφτεί πάνω σε αυτό το θέμα. Τα έχω απολαύσει αλλά δεν έχω βρει κάποιο να αναφέρεται στην επικινδυνότητα του ρώσικου κολεκτιβισμού και να είναι αρκετά σοκαριστικό ώστε να αφυπνίσει τον κόσμο. Επίσης δεν βλέπω την τάση των Ρώσων να ξεφορτώνονται τα επικίνδυνα ιδεώδη τους και θέλω να γλιτώσω την καταστροφή που θα μπορούσαν να προκαλέσουν στο μέλλον. Δέχομαι ότι δεν είμαι καταρτισμένος αρκετά για να γράφω δοκίμια πάνω σε τέτοια θέματα και αυτό με προβληματίζει. Θέλω όμως πραγματικά να αντιπροσωπεύσω την ιδεολογία μου.

Ο Έρικ δεν ήταν αρκετά αισιόδοξος για τις φιλοδοξίες του συναδέρφου του οπότε δεν έδωσε καμιά απάντηση. Ήπιε λίγο ακόμα από την μπύρα του και έμεινε σιωπηλός για μερικά δευτερόλεπτα δίνοντας το ερέθισμα να ξεκινήσουν μια νέα συζήτηση από την αρχή. Έτσι έγινε και η βραδιά συνεχίστηκε όπως όλες οι άλλες. Οι δύο φίλοι έφυγαν χαλαρωμένοι από την παμπ.

Ο Στίβεν γύρισε σπίτι και πέρασε το υπόλοιπο της βραδιάς με την οικογένειά του. Καθώς όμως πλησίαζε η ώρα του ύπνου ένιωσε ένα άγχος να τον κυριεύει αργά αργά. Ήταν το άγχος της αϋπνίας, δεν ήθελε να μείνει και πάλι ξάγρυπνος για τόσες ώρες. Ήταν ξαπλωμένος ήδη για μερικές ώρες στο κρεβάτι καθώς ένιωθε ανησυχία για την πολιτική κρίση που περνούσε η πατρίδα του. Σε κάποια στιγμή όμως του ήρθε μια ιδέα. Βρήκε τον τρόπο να γράψει το βιβλίο που πραγματικά ήθελε· θα έγραφε ένα μυθιστόρημα. Ξεκίνησε να το αφηγείται στον εαυτό του με ικανοποίηση μέχρι που τον πήρε ο ύπνος μετά από λίγο: "Ο Τζον κάθετε στο ψυχρό του διαμέρισμα μπροστά από την οθόνη της τηλεόρασής του. Είναι πολίτης ενός από τα δύο κράτη που υπήρχαν στον κόσμο. Το κράτος ήξερε τα πάντα και ..."