θέλω να βγω απ' το 'πόγειο

Θέλω να βγω απ᾽ το ᾽πόγειο των γονιών μου. Θέλω να κυνηγήσω τα όνειρά μου ζώντας μια ανέμελη ζωή. Όπως τότε που πήρα αυτό το ποδήλατο και έκανα ένα ταξίδι στον δρόμο. Είχα πέντε πράγματα μαζί μου· το φαΐ μου, τα ταλαίπωρα ρούχα μου, δύο κατσαρολικά και ένα βιβλίο που το διάβαζα με περίσσια αφοσίωση επειδή ήξερα ότι θα το είχα τελειώσει μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου. Ένιωθα δυνατός, ένιωθα αποφασιστικός, ένιωθα κύριος παρόλο που τα ρούχα μου ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Είχα ξεκινήσει ένα άθλο από απλή παρόρμηση και είχα μπει σε μπελάδες αλλά ανταπεξερχόμουν και στο τέλος γελούσα όταν οι αντιξοότητες τελείωναν. Ήταν όμορφα. Ξυπνούσα την αυγή και κοιμόμουν λίγο μετά το σούρουπο. Το μέρος της κατασκήνωσης μου το επέλεγα εγώ, πήγαινα σε όποιο αγρό ή πευκόδασος μου άρεσε και επέλεγα το ωραιότερο δένδρο για στέγη. Έκανα το λουτρό μου στη θάλασσα -μια φορά το έκανα και σε ένα ποταμό που χωρίζει γεωγραφικά επίπεδα- γυμνός χωρίς να με πειράζει μήπως με δει κάποιος επειδή στην γύμνια μου δεν έδινα σεξουαλική ερμηνεία αλλά πρωτόγονη.

Τώρα όμως έχω χάσει αυτή την απελευθέρωση που είχα κερδίσει τότε, ζω σε ένα αποστειρωμένο βρώμικο υπόγειο, σκοτεινό με φωτεινά μηχανήματα. Είμαι τόσο μακριά από τον κόσμο αλλά οι αμαρτίες του με καίνε ακόμα και εδώ που έχω κλειστεί. Λένε πως φοβούνται για την ζωή τους αλλά αμφιβάλω. Επίσης εγώ δεν μπορώ να φοβάμαι· έχω χάσει την ζωή που θέλω. Το χαμόγελό μου είναι αρρωστημένο πλέον, διαστροφές με κάνουν να χαμογελώ πλέον. Δεν βλέπω ανθρώπους να χαμογελάνε. Και οι άλλοι σαν και εμένα φαίνονται· προβληματισμένοι, είμαι σίγουρος πως και αυτοί έχουν γίνει κάπως διαστροφικοί, αναρωτιέμαι όμως αν και αυτοί παραδέχονται ανοιχτά πως έχουν ψυχολογικά. Είμαστε μικροί όλοι μας. Ποταποί, βρώμικοι άνθρωποι που παραδώσαμε τα χαμόγελά μας στη ιερά εξέταση. Δεν θέλω λοιπόν οι οθόνες να χαμογελάνε πιο συχνά από εμένα, δεν θέλω να κάνουν έρωτα πιο συχνά από εμένα, δεν θέλω να απεικονίζουν μια ζωή που θα ήθελα να έχω ενώ εμένα με καίει ο φόβος των μικρών ανθρώπων. Τέρμα!

Από σήμερα δεν είμαι μικρός! Από σήμερα είμαι άνδρας! Από σήμερα δεν θα ξαναδώ χαμόγελα στις οθόνες, ούτε έρωτα, ούτε τις ζωές αλλονών! Δεν θα αφήσω καμία οθόνη να με υπνωτίσει ούτε να μου φέρει τον φόβο των μικρών! Σήμερα ανταλλάζω ρόλο με τις οθόνες· γίνομαι εγώ ο αφέντης τους! Και από αύριο θα είμαι πάλι ελεύθερος.